Think Blue

Als duiker ben ik geen groene jongen - toch niet in de extreme zin van het woord - maar toch...

Ieder jaar brengt het WWF een rapport over de toestand van onze waterrijke planeet – verkeerdelijk – Aarde genaamd. Ook in 2010 krijgen we geen goed beeld over hoe we met onze eindige levensbron omspringen. Tamelijk verontrustend. Wat doen we er aan? Meer hierover vind je op: wwf.panda.org.

Dat onze planeet de moeite waard is om te beschermen zou ik je niet moeten bewijzen. Toch wil ik een poging wagen. Niet door een preek af te steken, maar door je te verwijzen naar een site vol foto’s en video’s. Het is een hele URL, maar het loont de moeite: oceanexplorer.noaa.gov.

Door een eigenaardig samenspel van stromingen bestaan er blijkbaar twee gebieden in de Grote Oceaan waar het meeste vuil van over de hele wereld naar toegebracht wordt. Deze gebieden vormen een soort van gevangenis voor dingen die aan het oppervlak drijven. M.a.w. als we iets in zee gooien dan is de kans groot dat het na jaren rondzwerven terecht komt in één van die twee mondiale vuilnisbelten. In die gebieden met een oppervlakte van 320 maal België drijft er naar schatting 100 miljoen ton aan bijna onverwoestbaar afval rond (zie ook Afvalwater). Drijven is niet echt het juiste
woord, het is zweven op een diepte tussen 0 en 10 meter. Als deze vuilnisbelten zich uitbreiden dan zullen we binnenkort naast nettechnieken ook moeten leren hoe we door een laag vuilnis moeten duiken. Verontrustend!
Ieder wereldprobleem heeft zijn website en dus ook bovenvermelde verzamelingen van plastic. De Algalita Marine Research Foundation maakte van het bestuderen ervan een speerpuntactie en op hun site vind je meer informatie over dit nefast verschijnsel en de mogelijke oplossingen.